Danser - principal

Afkomstig uit België

© Filip Van Roe

Wim Vanlessen, Principal Dancer bij Ballet Vlaanderen, werd geboren in België en opgeleid aan de Koninklijke Balletschool Antwerpen. Op 17-jarige leeftijd won Vanlessen de zilveren medaille op het Concours International de Danse in Houlgate en de 'Prix Professionel' op de Prix de Lausanne. In 1994 sloot hij zich aan bij het Ballet Vlaanderen, waar hij al snel opklom naar de rang van Principal Dancer.
 
Hij kreeg veel media aandacht voor zijn uitmuntende vertolking in Onegin, Doornroosje, Het Zwanenmeer, Giselle, La Bayadère, Romeo & Juliet, Theme and Variations, Divertimento No.15, The Four Temperaments, Apollo en Who Cares?. Wim heeft nauw samengewerkt met wereldvermaarde choreografen, ontwikkelde en bracht principal-rollen tot stand in vele grote balletten zoals: In the Middle Somewhat Elevated, Herman Schmerman, Artifact, Impressing the Czar, Approximate Sonata (Forsythe), Return To the Strange Land en Forgotten Land (Kylián), Sonate (Béjart), Lost By Last (Jorma Elo), Infra (Wayne McGregor), The Chosen One in Le Sacre du Printemps ( Glen Tetley), en David Dawsons The Grey Area, The Sweet Spell Of Oblivian en The Third Light. Sinds 2 jaar werkt hij ook met succes samen met huidig artistiek directeur en choreograaf Sidi Larbi Cherkaoui.  Zo was hij te zien in zijn huidige creaties Fall en Requiem. In 2016 vertolkte hij met bravoure Boléro van Maurice Béjart en onlangs kon het publiek hem nog zien schitteren als Spartacus, in het gelijknamige legendarische Russische ballet van Joeri Grigorovitsj, waar Vanlessen zijn brede range als topdanser kon delen met het grote publiek wat resulteerde tot lovende meningen in de pers en zijn naam als topdanser alle eer kon aandoen. In het vaktijdschrift Dance Europe (oktober 2017) werd hij genomineerd in de categorie Outstanding Perfomance of a Male Dancer voor zijn prestatie in Spartacus.
 
Wim wordt veel uitgenodigd als gastdanser voor internationale galavoorstellingen. Zo was hij te zien op Le Gala des Étoiles in Parijs, The Lincoln Center Festival in New York, de Olympische Winterspelen in Nagano, The Aoyama Ballet Festival of Tokyo, The Prague Ballet Gala, Dance Salad in Houston, en het Gala van de Prix de Lausanne in Zwitserland. In 2014 schitterde hij in de rol van Des Grieux in Manon en Suite en Blanc als Guest Principal Artist met The Australian Ballet in Melbourne en in het bekende Sydney Opera House. In 2009 werd hij uitgenodigd door Marcia Haydée om te dansen op het 50ste verjaardag van het Santiago Ballet in Chili..
 
Wim Vanlessen geeft regelmatig masterclasses en is eveneens movement-director voor mode- en filmshoots. Hij is een veelgevraagde gast ter representatie van Ballet Vlaanderen in de media- en danswereld. Hij speelde mee in de film De Kus van Hilde Van Mieghem
 
Door zijn grote talent en veelzijdigheid als danser alsook zijn vastberadenheid en doorzettingsvermogen heeft Wim Vanlessen met bravoure zijn plaats in de balletwereld verdiend en oogst hij veel respect van collega dansers, directeurs, choreografen, producers en pers vanuit de hele wereld.

Onderscheidingen

  • Nominatie beste danser Gala 'Benois de la Danse' door het Bolshoi Theater in Moskou, 2003
  • 'Best Male Dancer of the Year' award - Dance Europe Magazine, 2003, 2004, 2005 en 2006
  • 'Extraordinary Partnership' met Aki Saito - Dance Europe Magazine, 2007 en 2009
  • The Critics Award 'Ballet 2000' in Cannes, 2000
  • Ridder in de Leopoldsorde, 2016
  • Genomineerd in de categorie 'Outstanding Perfomance of a Male Dancer' voor Spartacus door Dance Europe, 2017

Recent repertoire

  • Ecdysis (Annabelle Lopez Ochoa)*
  • Requiem (Sidi Larbi Cherkaoui)*
  • Spartacus (Joeri Grigorovitsj): Spartacus
  • De Notenkraker (Demis Volpi): Notenkraker*
  • Approximate Sonata (William Forsythe)
  • Doornroosje (Marcia Haydée naar Marius Petipa): Prins Désiré
  • Boléro (Maurice Béjart): De Melodie
  • Four Schumann Pieces (Hans van Manen)
  • Fall (Sidi Larbi Cherkaoui)
  • Forgotten Land (Jiří Kylián): Black Couple
  • In Flanders Fields (Amarante)*
  • Romeo & Julia (Slava Samodurov): Romeo*
  • Onegin (John Cranko): Onegin

*gecreëerde rol

Pers

“Ze zijn echte visitekaartjes voor ons ballet, met tal van prijzen, uitnodigingen om in internationale gezelschappen als gastdansers te figureren en andere eerbetuigingen voor hun talent en vakmanschap. Het ridderschap past hen als gegoten.” - Sven Gatz over Aki Saito en Wim Vanlessen (www.deredactie.be, Alexander Verstraete, 15/04/2016)

“‘Aki en Wim’ zijn een begrip in de danswereld.” (Het Belang van Limburg, Raymond De Condé, 16/04/2016)

“Vanlessen was admirable in both his wooden state (possibly the most interesting of Volpi’s choreographic approaches) and in his appealing human form.” (Dance Europe, Deborah Weiss over De Notenkraker, 03/2016)

“Een bomvolle zaal is net getuige geweest van Maurice Béjarts iconische Boléro uit 1961, vanavond meesterlijk uitgevoerd door Ballet Vlaanderen. [...] Solist Wim Vanlessen is de uitgelezen persoon om de rol van de danser op de tafel te vertolken. Zijn technische capaciteiten blijven verbazen en op magistrale wijze weet hij de aandacht van het publiek gedurende het hele stuk bij zichzelf te houden. Zijn charismatische aantrekkingskracht, samen met de spanningsopbouw in de choreografie en de muziek, dwingen mij om vijftien minuten lang ademloos toe te kijken.” (Recensie: stukken van gisteren. Stukken van morgen? Jonas Schildermans over Boléro, 01/06/2016)

“Ce soir-là, le rôle principale était confié au danseur étoile de la compagnie, Wim Vanlessen. Avec intensité, inspiration et force, il a littéralement conquis le public. Dansant sur un piédestal rouge, is a dégagé une véritable force intérieure, entraînant les danseurs autour de lui dans un état d’adoration corporelle totale, comme le veut la chorégraphie. Au moment des applaudissements, le public lui a réservé une véritable standing-ovation. Wim Vanlessen, qui a à son actif, un très large répertoire est toujours aussi investi dans ses rôles. C’est un danseur d’un grand charisme, très aimé du public, et quie plus est, est toujours resté adorable et d’une grande gentillesse.” (Blandine Pellistrandi over Boléro)

“Wim Vanlessen beweegt 80% sur place, trappelend, vonkend, lokkend, wegduwend. Passioneel en sensueel, krachtig, ontroerend en verrassend aanstekelijk. Een gedanst orgasme, technisch briljant. Het repetitieve karakter zorgt voor een soort hypnose, erotisch en mystiek tegelijk. Perfectie bestaat niet, maar lag 99% in de buurt. Wim Vanlessen en companen trakteerden het publiek op een adembenemende performance.” (klassiek centraal, Viviane Redant over Boléro, 01/06/2016)

“his [Wim Vanlessen] musicality, stamina and composure won the day.” (Gerard Davis over in Boléro)

“Hij [Wim Vanlessen] danst majestueus als een keizer die aanbeden wordt door zijn onderdanen. Het is de triomf van de lichamelijke beheersing, de verleiding en de uithouding.” (De Tijd, Koen Van Boxem over Boléro, 31/05/2016)

“Principal Wim Vanlessen heeft er plezier in, zijn performance is rijk en intens.” (De Standaard, Charlotte De Somviele over Approximate Sonata 2016, 31/10/2016)