© Filip Van Roe

Onderscheidingen

  • Nominatie beste danser Gala 'Benois de la Danse' door het Bolshoi Theater in Moskou, 2003
  • 'Best Male Dancer of the Year' award - Dance Europe Magazine, 2003, 2004, 2005 en 2006
  • 'Extraordinary Partnership' met Aki Saito - Dance Europe Magazine, 2007 en 2009
  • The Critics Award 'Ballet 2000' in Cannes, 2000
  • Ridder in de Leopoldsorde, 2016
  • Genomineerd in de categorie 'Outstanding Perfomance of a Male Dancer' voor Spartacus door Dance Europe, 2017

Recent repertoire

  • L’Après-midi d’un Faune (Vaslav Nijinski): Faun
  • Faust (Jean-Christophe Maillot): Faust
  • L’oiseau de feu (Sidi Larbi Cherkaoui)
  • Ecdysis (Annabelle Lopez Ochoa)*
  • Requiem (Sidi Larbi Cherkaoui)*
  • Spartacus (Joeri Grigorovitsj): Spartacus
  • De Notenkraker (Demis Volpi): Notenkraker*
  • Approximate Sonata (William Forsythe)
  • Doornroosje (Marcia Haydée naar Marius Petipa): Prins Désiré
  • Boléro (Maurice Béjart): De Melodie
  • Four Schumann Pieces (Hans van Manen)
  • Fall (Sidi Larbi Cherkaoui)
  • Forgotten Land (Jiří Kylián): Black Couple
  • In Flanders Fields (Amarante)*
  • Romeo & Julia (Slava Samodurov): Romeo*
  • Onegin (John Cranko): Onegin

*gecreëerde rol

Pers

“Ze zijn echte visitekaartjes voor ons ballet, met tal van prijzen, uitnodigingen om in internationale gezelschappen als gastdansers te figureren en andere eerbetuigingen voor hun talent en vakmanschap. Het ridderschap past hen als gegoten.” - Sven Gatz over Aki Saito en Wim Vanlessen (www.deredactie.be, Alexander Verstraete, 15/04/2016)

“‘Aki en Wim’ zijn een begrip in de danswereld.” (Het Belang van Limburg, Raymond De Condé, 16/04/2016)

“Vanlessen was admirable in both his wooden state (possibly the most interesting of Volpi’s choreographic approaches) and in his appealing human form.” (Dance Europe, Deborah Weiss over De Notenkraker, 03/2016)

“Een bomvolle zaal is net getuige geweest van Maurice Béjarts iconische Boléro uit 1961, vanavond meesterlijk uitgevoerd door Ballet Vlaanderen. [...] Solist Wim Vanlessen is de uitgelezen persoon om de rol van de danser op de tafel te vertolken. Zijn technische capaciteiten blijven verbazen en op magistrale wijze weet hij de aandacht van het publiek gedurende het hele stuk bij zichzelf te houden. Zijn charismatische aantrekkingskracht, samen met de spanningsopbouw in de choreografie en de muziek, dwingen mij om vijftien minuten lang ademloos toe te kijken.” (Recensie: stukken van gisteren. Stukken van morgen? Jonas Schildermans over Boléro, 01/06/2016)

“Ce soir-là, le rôle principale était confié au danseur étoile de la compagnie, Wim Vanlessen. Avec intensité, inspiration et force, il a littéralement conquis le public. Dansant sur un piédestal rouge, is a dégagé une véritable force intérieure, entraînant les danseurs autour de lui dans un état d’adoration corporelle totale, comme le veut la chorégraphie. Au moment des applaudissements, le public lui a réservé une véritable standing-ovation. Wim Vanlessen, qui a à son actif, un très large répertoire est toujours aussi investi dans ses rôles. C’est un danseur d’un grand charisme, très aimé du public, et quie plus est, est toujours resté adorable et d’une grande gentillesse.” (Blandine Pellistrandi over Boléro)

“Wim Vanlessen beweegt 80% sur place, trappelend, vonkend, lokkend, wegduwend. Passioneel en sensueel, krachtig, ontroerend en verrassend aanstekelijk. Een gedanst orgasme, technisch briljant. Het repetitieve karakter zorgt voor een soort hypnose, erotisch en mystiek tegelijk. Perfectie bestaat niet, maar lag 99% in de buurt. Wim Vanlessen en companen trakteerden het publiek op een adembenemende performance.” (klassiek centraal, Viviane Redant over Boléro, 01/06/2016)

“his [Wim Vanlessen] musicality, stamina and composure won the day.” (Gerard Davis over in Boléro)

“Hij [Wim Vanlessen] danst majestueus als een keizer die aanbeden wordt door zijn onderdanen. Het is de triomf van de lichamelijke beheersing, de verleiding en de uithouding.” (De Tijd, Koen Van Boxem over Boléro, 31/05/2016)

“Principal Wim Vanlessen heeft er plezier in, zijn performance is rijk en intens.” (De Standaard, Charlotte De Somviele over Approximate Sonata 2016, 31/10/2016)