Emmi's Pen (14): Wat ons aangrijpt

Emmi’s Pen is een tweewekelijkse blog op onze website. Danseres Emmi Pennanen neemt je mee in de coulissen van het balletgezelschap. In elk blogbericht zoomt ze in op een specifiek aspect van het leven bij Ballet Vlaanderen.

Wat ons aangrijpt

Ons seizoen loopt op zijn einde. In onze studio’s, waar er nu een soort regenwoud-klimaat heerst, weerspiegelen de spiegels meer en meer gebruinde dansers. Bijna elke avond duiken we in het duistere theater om onze laatste productie Hope te brengen. Wellicht onze meest emotionele voorstelling tot nu toe. Een avond opgebouwd rond het werk van drie vrouwelijke choreografen. Twee ervan zijn meesterwerken van de legendarische Pina Bausch en Martha Graham, het derde een nieuwe creatie van Annabelle Lopez Ochoa, een van de meest gerenommeerde vrouwelijke choreografen van vandaag. De voorbereidingen voor deze show gingen al voor kerstmis van start. Stille tranen, verwondering en ontdekking en zachte vriendschap… het sloop allemaal in het werkproces.

De eer en het privilege verbonden aan de toelating om Café Müller van Pina Bausch te mogen opvoeren, is enorm. De originele cast-leden zijn sterren in dit universum. Met liefde en gulheid hebben ze ons door het ballet geleid. De bewegingen zijn simpel en puur. Ze vragen wel om uiterste precisie. Je kan je niet verschuilen achter spontane interpretaties. Elk detail is van belang. De manier waarop je je handen houdt, met de energie die door je vingers stroomt, elke stap die je zet, aarzelend of vastberaden, een blik in de verte of net naar binnen gericht. Deze zuiverheid ontdoet de danser van alle franje. Ze staan te kijk zoals ze zijn. Het is belangrijk elk moment eerlijk te zijn en je ware gevoel te laten doorkomen. Voor de dansers was dit een zeer emotionele trip waarbij ze zichzelf tegenkwamen in het uitgezette kader van dit stuk, dat herinneringen en emoties uit hun eigen leven opriep. Het was ontroerend om de ziel van mijn collega’s in Café Müller te zien rondwaren.

Chronicle opvoeren, Martha Grahams tour de force voor uitsluitend vrouwen, is net zo bijzonder. Martha Graham ontwikkelde haar eigen trainingstechniek, die de meeste dansers ergens in hun opleiding wel meekregen in hun lessen modern ballet. Desondanks moesten we toen we het stuk begonnen in te studeren door een groot informatie-bos dat we in korte tijd moesten rooien! Chronicle is een krachtig ensemblestuk dat van elke individuele performer vergt het dramatische ervan te voelen en te voeden. Om de noodzakelijke intensiteit te bereiken, werd ons tijdens de repetities een legerdiscipline opgelegd. Zo is er niet veel transitie tussen on- en off-stage. We ontwikkelden een systeem waarin we perfect weten wie plaats nodig heeft om snel te lopen en wie tijd heeft om baan te ruimen, wie links passeert en wie rechts. Alle overgangen gebeuren vloeiend en efficiënt, zoals een geolied raderwerk. 

Met deze twee monumentale choreografieën aan het begin van de voorstelling, is het eens te meer spannend om te eindigen met een nieuwe creatie. Annabelle Lopez Ochoa’s dynamische en virtuoze choreografie Ecdysis laat de hele cast toe zich passioneel uit te leven. Dat maakt de opvoering zinvol en relevant. Het werk gaat over een eeuwige cyclus van liefde en verlies, het raakt de terreur en eenzaamheid eigen aan oorlog en verenigt alle dansers op het toneel, die zonder uitzondering buiten hun comfortzone richting uitputting gedaagd worden. 

Chronicle eindigt met de cast op het toneel, rechterarm uitgestrekt, handpalm naar het publiek gekeerd, blik op het publiek gericht. Tijdens onze repetities, met niets dan vrouwen die opgingen in het stuk, konden we absoluut niet voorspellen wat een effect dit op het publiek zou hebben. Het is fantastisch om zo’n donderend applaus te krijgen. We wisselen voortdurend van ontroeren naar ontroerd zijn.

Lees ook