Emmi's Pen (11): Bergen en theaterzalen

Emmi’s Pen is een tweewekelijkse blog op onze website. Danseres Emmi Pennanen neemt je mee in de coulissen van het balletgezelschap. In elk blogbericht zoomt ze in op een specifiek aspect van het leven bij Ballet Vlaanderen.

Bergen en theaterzalen

Helemaal overrompeld door de intensiteit van het werkproces en de ‘ontmanteling’ zeg maar van Spartacus, schoten woorden me tekort om jullie te berichten. Door het leven in het schemerlicht van het theater, pendelend tussen kleedkamer, make-up, backstage en bühne, gingen mijn gedachten compleet naar dat ene moment: de voorstelling. Zelfs op de terugweg naar huis liet de voorstelling mij niet helemaal los, slechts restanten valse wimperlijm hielden mijn vermoeide ogen open. Elke voorstelling is telkens een reis naar een andere wereld, een trip die verlangt dat je het pad van de banale realiteit verlaat. Een eis die aan iedereen gesteld wordt die ook maar iets met de voorstelling te maken heeft. Het besef dat er elke avond meer dan duizend mensen in de zaal zitten, is een zeer sterke motivatie om tijdelijk je prioriteiten overhoop te halen. 

Na de piekervaring op de massieve berg Spartacus, sprongen we meteen weer het diepe in, klaar om nog meer bergen te bedwingen. De voorbije weken werkten we aan diverse stukken van niet minder dan zes wereldberoemde choreografen. We werden meegesleurd in de wervelwind en turbulente bewegingstalen van al deze opwindende kunstenaars. 

In geen tijd werden we in een totaal verschillende esthetica gedompeld dan die van de voorbije weken. Passen, gewaarwordingen, beelden en correcties dwarrelen in ons hoofd als een rusteloze vlucht vogels. Vooral voor de drie stukken in het komend programma East is er veel explosieve kracht, snelheid, coördinatie en sterk beenwerk vereist. We voelen onze spieren deze dagen.

Vorige zondag wandelde ik over de hobbelige straatjes in Antwerpen en voelde veel verwantschap met de licht dwarrelende regen. Ik verzeilde in een boekenwinkel waar ik een fotografieboek kocht met de titel Abandoned Places. Het beeld dat in mijn hoofd bleef hangen, was een foto van een bijna ingestorte theaterzaal. Wat een plek is een theater toch, een stille getuige van zoveel verhalen, uitgekomen dromen, klatergoud, ontgoochelingen en successen. Een genereuze gastheer, een wijze observator, het episch centrum van de magie. Het toneel is het hart, de coulissen de longen, de mensen die komen en gaan het bloed. Van ‘s morgens vroeg tot laat in de avond gonst het in de gangen, kamers en hoeken van de bedrijvigheid. En toch blijft het elke nacht leeg achter in het midden van de stad, wachtend op nieuwe bloedtoevoer in de ochtend die de beslotenheid doorbreekt.

Sinds de aanvang van het seizoen hebben we in wel zeven verschillende theaters opgetreden. Deze week onderbreken we onze repetitie-routine om de voorstelling Van Manen/Cherkaoui in Bonn te brengen, waarna we er twee weken later mee naar Tilburg trekken. Weer twee nieuwe theaters op onze lijst. Bovenop deze ervaring zit er deze week een bijzondere ervaring aan te komen in het zog van de Bonn-trip. Een deel van de dansers zal doorreizen naar Wuppertal, waar we niet alleen aan Pina Bausch’ legendarische Café Müller zullen werken, maar het stuk ook opgevoerd zullen zien door haar gezelschap Tanztheater Wuppertal. Deze keer zullen we in het publiek zitten in plaats van de bühne te bezetten. Wat een uitzonderlijk en waardevol moment.

Er gebeurt zoveel bij Ballet Vlaanderen. Onze dagen trekken aan ons voorbij als een rollercoaster die ons van de ene wereld naar de andere brengt, terwijl we steeds het beste van onszelf geven. Soms zijn we dan wel doodop, maar dit is hoe het moet zijn. We dansen tot de grens die ons lichaam en onze ziel trekt. Altijd weer werkend aan de volgende opwindende voorstelling in theaters en operahuizen, waar we het voorrecht genieten tijdelijk te mogen leven.

Lees ook