Dit krijg je te zien tijdens de online premiere van Choreolab

Op vrijdag 18 december dansen deze negen gloednieuwe choreografieën jouw huiskamer binnen. Maar dat is niet alles! De voorstelling wordt vakkundig gepresenteerd door VRT-journalist Hanne Decoutere. Zij gaat in dialoog met de choreografen en bespreekt samen met een panel de voorstelling. Dat panel bestaat uit niemand minder dan Wim Vanlessen, voormalig principle dancer bij Opera Ballet Vlaanderen; Marie-Louise Wilderijckx, oud-balletdanseres en lerares, die je kan herkennen uit de film Girl; en ex-atlete Élodie Ouédraogo.


1. Hector Ferrer - The reincarnation of the last elephant that saw the king

‘Wij zijn het licht.’ Met deze woorden begint Duración van de geëngageerde Spaanse dichter Ramón Andrés, waarin hij de mens vergelijkt met de duurtijd van licht. We hebben net de tijd om kleine dingen te veranderen voor de nacht valt, zo zegt hij. De Spaanse danser en choreograaf Hector Ferrer liet zich inspireren door Andrés en creëerde een ingetogen werk over vrijheid, creativiteit en de verbondenheid met de natuur die aanzet tot bewegen.

Choreografie: Hector Ferrer | Dansers:  Clàudia Gil Cabús, Daniel Domenech, Hector Ferrer, Misako Kato, Lateef Williams | Muziek: mix by Hector of ER RA (Alice Coltrane), The reality of reincarnation (Susumu Yokota), Live Echo (Susumu Yokota),  I fall in love easily (Keith Jarrett) | Artistiek advies: Daniel Domenech

2. Shelby Williams - Lullaby(e)

Lullaby(e) verkent de veranderende verhouding tussen kind en ouder wanneer zij met dementie te maken krijgen. Het kind moet omgaan met het wegvallen van ondersteuning en begeleiding, het moet kiezen om de aftakeling niet te zien of juist te adresseren. Hoe verwerk je het verlies van iemand die er lichamelijk nog is?

Choreografie: Shelby Williams | Danser: Zoe Hollinshead | Pianist: Albina Skvirskaya | Muziek: Frédéric Chopin, Berceuse in Des, opus 57.

3. Viktor Banka - Room Temperature

We stomen gaar tussen de bedrukkende muren van onze kamers nu we verplicht thuis moeten blijven. Dit stuk gaat over huiselijk comfort dat kan omslaan in een bedreiging. Over de diepgang van stilte en de leegte van luidruchtigheid. Over onze individuele paden die nu allemaal uitgemond zijn in een kamer, waardoor we gelijker zijn geworden. Over ongekende spanningen binnen samenlevingen. Over het historische belang van onze kamers, met ons erin.

Choreografie: Viktor Banka | Dansers: Daniel Domenech, Nancy Osbaldeston, Ester Pérez, Lateef Williams | Muziek: Drift (Fernweh), Sarajevo (Max Richter)

4. Shane Urton - Essential

De Amerikaanse danser en choreograaf Shane Urton stelt in Essential de kunstenaar centraal die in dialoog met zichzelf op zoek gaat naar de uitdrukkingskracht van kunst. Geïnspireerd door het populaire manifest Art as Therapy van de filosofen Alain de Botton en John Armstrong, ligt voor Urton die kracht niet zozeer in het definiëren van een eenduidige betekenis, maar eerder in het artistieke creatieproces als toegangsmiddel tot een innerlijke ruimte. Essential is daarmee een uitnodiging aan de toeschouwer om bij het beschouwen een gelijkaardig proces aan te gaan.

Choreografie: Shane Urton | Danser: Taichi Sakai | Muziek: Mother’s Love (Emahoy Tsegué-Maryam Guèbrou), Yawny at the Apocalypse (Andrew Bird),  | Vertelling & soundscape: Shane Urton, Maarten Buyl

5. Zoë Ashe-Browne -The Space Between Us

De pandemie die de wereld nu in zijn greep houdt, roert bezonken en onverwerkte herinneringen uit ons geheugen op. De combinatie van het gebrek aan streefdoelen, de afwezigheid van prikkels, de eenzaamheid én veel tijd voor reflectie maakt dat mensen het moeilijk hebben en dat hun slaappatronen worden omgewoeld. Dit stuk weerspiegelt de uitdagingen en schijnrealiteiten die, bij gebrek aan keuze, de ware lijken te worden.

Choreografie: Zoë Ashe-Browne  | Dansers: Viktor Banka, Tiemen Bormans, Zoe Hollinshead, Nicha Rodboon, | Muziek en klank: Johann Sebastian Bach, ‘Prelude’ uit Suite voor onbegeleide cello nr. 4 in Es, BWV 1010 (bew. Peter Gregson) Recomposed by Peter Gregson. Bach – The Cello Suites, Deutsche Grammophon, 2018. Shout! James Baldwin, geïnterviewd door Yolande Cornelia "Nikki" Giovanni. PBS, november 1971.  | Geluidsontwerp: Howard Jones | Choreografie-assistentie: Aaron Shaw

6. Nini de Vet - Past/Passé

Pretty girl like you don't even need prescription / No, not at all, you need a good rock'n roll!' Die gevleugelde woorden spreekt de arts in het nummer 'Oh Doctor!' van Dirty Honkers. Nini de Vet koos het niet voor niets uit als soundtrack van haar wervelende choreografie voor vier danseressen. Het lied slaat in als een swingende splinterbom na een introspectieve prelude waarin het viertal gestalte geeft aan melancholie, isolement en de fysieke en mentale vrijheidsdrang die daarmee gepaard kan gaan. Het verlossende voorschrift  van de party-dokter raakt aan de kern van ons mens-zijn: soms kan alleen dansen je helpen om uit te breken.    

Choreografie: Nini de Vet | Dansers: Anaïs De Caster,  Clàudia Gil Cabús,, Karlijn Dedroog, Nini de Vet | Muziek: Wind Song (Fabrizio Paterlini), Oh Doctor! (Dirty Honkers), soundscape/ vertelling(Nancy Osbaldeston)

7. Misako Kato - A main sequence

Vanuit improvisatie creëerde de Japanse danser en choreograaf Misako Kato een krachtig werk waarin drie mannen op zoek lijken naar de balans tussen eigenheid en samenhorigheid. ‘Te dansen, betekent beslissingen nemen’, zo stelt Misako Kato. Patronen worden vanuit het toeval gevormd maar ook soms op een gewelddadige wijze opgelegd. De keuze ligt telkens opnieuw bij elk van de dansers: moedwillig volgen of even daadkrachtig doorbreken en een eigen pad kiezen.

Choreografie: Misako Kato | Dansers: Giovanni D’Agati, Daniel Domenech, Hector Ferrer | Muziek: Bees (Animal Collective) | Artistiek advies: Daniel Domenech

8. Tiemen Borman and Karlijn Dedroog - Pliancy

"Nie pleuje" ("Niet plooien") luidt een Gents gezegde. In de omschrijving van het Vlaams woordenboek: ‘niet toegeven, onverzettelijk blijven’. Maar kan buigzaamheid ook geen bijzondere kwaliteit zijn, een uitgelezen talent? In het zinderende duet Pliancy van Karlijn Dedroog en Tiemen Bormans plooien en slingeren de lichamen zich dat het een lust is. ‘Hoe mooi is het om samen in dezelfde richting te evolueren, elkaar kwijt te raken in het veranderen maar elkaar ook terug te vinden in de nieuwe persoon die na verloop van tijd uit de ander is ontpopt?’, aldus de dansers. Pliancy is een oproep, ode en herinnering aan de kracht van het aanpassingsvermogen.

Choreografie: Tiemen Borman and Karlijn Dedroog | Dansers: Tiemen Bormans, Karlijn Dedroog | Muziek: Landing (Collectress)

9. Nicola Wills - The glass ceiling

Ideeën over macht, gelijkheid en empowerment krijgen een reality check. Welkom in een nieuwe aflevering van The Apprentice! Empowerment, is dat niet een geheel aan maatregelen gericht op zelfbeschikking en autonomie? Opkomen voor de eigen belangen? Bouwen aan zelfvertrouwen? Tussen theorie en werkelijkheid zit een grijze zone van intimidatie en (micro-)agressie. Een scherpe en dansante kijk op het spreekwoordelijke glazen plafond.

Choreografie: Nicola Wills | Dansers: Tiemen Bormans, Philipe Lens, Astrid Tinel, Lateef Williams | Muziek: You don’t even know, Rondo in F minor for piano and orchestra, Redemption at the Roulette Table, The middle of the world, Ride home, The Spot  (Nicholas Britell), All human beings part 1 (Max Richter), vertelling (Matt Foley, Dominic Harrison)


Mis het niet!

Bekijk deze voorstelling op vrijdag 18 december om 20u vanuit je eigen zetel! Meld je aan op ons Facebook-evenement om niets te missen. Heb je geen Facebookprofiel? Dan kan je op ons YouTube-kanaal terrecht voor de voorstelling!