‘Variatie kruidt het leven’

Ze is terug! Met open armen verwelkomen we Raehann Bryce-Davis opnieuw bij Opera Ballet Vlaanderen tijdens ons nieuwjaarsconcert Eindelijk 2021. En dat genoegen is geheel wederzijds, vertelt de geliefde mezzosopraan in een interview. ‘Het is steeds een plezier om naar mijn artistieke thuis terug te keren, waar ik zoveel vriendschappen heb gesmeed.’

De laatste keer dat we je zagen bij Opera Ballet Vlaanderen was in Don Carlos, waarin je de rol van Eboli zong. Sinds je lid werd van ons Jong Ensemble heb je hier heel diverse rollen gezongen, van barokopera over Mozarts Zauberflöte en Janáček tot Philip Glass’ Satyagraha. Zit veelzijdigheid in jouw DNA?

Raehann Bryce-Davis: Variety is the spice of life en Opera Ballet Vlaanderen heeft me de afgelopen jaren genoeg spice gegeven (lacht). Elke twee maanden stond voor mij een nieuwe opera op het programma en telkens voelde het aan als op reis gaan met een nieuw team. En altijd had ik de kans om samen te werken met avontuurlijke en inspirerende regisseurs en dirigenten. Het is steeds een plezier om naar mijn ‘artistieke thuis’ terug te keren, waar ik ook zoveel vriendschappen heb gesmeed. Komt daarbij dat jullie een heel open minded publiek hebben, dat dol is op variatie en dat mee wil gaan in een artistiek avontuur. In vele operahuizen is dat anders. 

De coronacrisis schudt ons allemaal duchtig door elkaar en verplicht ons om voortdurend plannen te herzien. Hoe beleef jij deze moeilijke tijden?

Je gelooft het niet maar ik heb het drukker dan ooit. Het voelt aan alsof ik plots drie full-time jobs heb in plaats van één. Normaal ben ik gefocust op één opera, en eventueel op een volgende, maar nu heb ik een veelvoud van kleine projecten. Daarnaast geef ik veel les en staan er opnamen op mijn agenda. 

 In de States stond je al in grote zalen zoals Carnegie Hall (New York), in de opera’s van Los Angeles en Saint Louis. Hoe voelt het om daar op te treden in vergelijking met de eerder kleine theaters van Antwerpen en Gent?

Weet je, LA Opera noemen ze een schuur! Ik was helemaal freaked out toen ik vernam dat ik daar zou zingen. Maar al snel ondervind je of je stem zo’n enorme ruimte aankan of niet. En je weet dat ik niet bepaald een muizenstemmetje heb (lacht). Ik zong in LA Opera in het prachtige Eurydice van Matthew Aucoin (in februari 2020). Het was een heel vrouwelijke productie: vrouwelijke hoofdrol, een libretto van Sarah Ruhl en Mary Zimmerman als regisseur. Een verfrissende ervaring!

Je studeerde aan de Manhattan School of Music en aan de Universiteit van Texas. Groeide je op met muziek?

Mijn familie komt uit Jamaica maar ik ben geboren in Mexico. Mijn moeder is een klassiek getrainde zangeres, die in Jamaica in veel theaters stond. Toen we verhuisden naar de States, begon mijn moeder opnieuw te studeren. Ik ging met haar mee tijdens de lessen, omdat er geen oppas was en ik bracht veel tijd door in de Fine Arts Library in Arlington, Texas. Daar keek ik eerst naar musicals en vervolgens ook naar opera. Ik speelde viool en piano, ik maakte deel uit van een orkest en speelde klarinet in een band. Ik zong in koren in de kerk en in high school. Dus muziek was all over the place. Toch ging ik economie studeren. Tot mijn moeder me stimuleerde om zanglessen te nemen bij haar docent in Arlington. Zij was meteen overtuigd. Ik wilde van haar weten of ik daar carrière mee zou kunnen maken. Ze zei volmondig ja.  

Het zijn turbulente tijden in de States. De Black Lives Matter-beweging heeft ook in Europa velen beroerd. Jij bent heel actief in die beweging.

Het is begonnen met heel persoonlijke ervaringen in mijn jeugd in Texas. Ik deed veel aan sport en wanneer we met een groep met de bus door een stad reden, was er al eens een benzinestop. Als we als zwarte leerlingen eventjes uit de bus kwamen om onze benen te strekken, kwamen mensen op ons af: ‘Uitstappen kan hier niet want het is niet veilig.’ Het gevoel dat je daarbij krijgt... dat het onveilig is om zwart te zijn in een bepaalde ruimte en dat gewoon bestaan zoals je bent, een gevaar inhoudt.

 De brutaliteit van de politie tegenover zwarten is niet nieuw. De politie in het zuiden van de States is ontstaan als een instantie om slaven gevangen te nemen. De agressie van politiemensen tegenover ‘zwarte lichamen’ hoeft dus niet te verbazen. Een jonge zwarte met een hoodie, dat is al genoeg om te schieten. Want ‘ik ben geschrokken, mijn leven was in gevaar’. Het is een ingesleten cultuur die zou moeten veranderen en die actie op alle vlakken veronderstelt. Ook de wetgeving moet aangepast worden. Wanneer een politieman zich crimineel gedraagt en een zwarte neerschiet, gewoon omdat hij zich onveilig voelt, dan mag dat niet straffeloos blijven. Politieprotocollen gelden voor iedereen.   

Nu zing je mee in ons nieuwjaarsconcert Eindelijk 2021. Later dit voorjaar zien we je terug in de rol van de Komponist in Ariadne auf Naxos. Welke connectie heb je met Richard Strauss?

 Ik heb veel Lieder van Strauss gezongen, waaronder ook de Vier letzte Lieder, maar in het operavak is dit mijn eerste Strauss-rol. Al lang ben ik dol op de grote aria van de Komponist in Ariadne auf Naxos. Een paar jaar geleden zong ik ze voor de eerste keer en ze lag fantastisch in mijn stem. Ik nam de aria mee naar een van mijn docenten maar die zei resoluut: ‘Nee, je zal nooit in die rol gecast worden.’ Ze bedoelde natuurlijk dat je volgens de heersende opvattingen groot en slank moet zijn om erin te kunnen overtuigen. Dat is toch stupide? De keuze voor mij bij Opera Ballet Vlaanderen illustreert de grote flexibiliteit van het huis en dat is nog een andere reden waarom ik er zo graag ben. 

 

Opgetekend door Piet De Volder 

Ik ga naar Eindelijk 2021!