Met zijn kameropera The Rape of Lucretia bewandelt Benjamin Britten de weg van de klassieke tragedie. De intimiteit van het werk en de focus op een noodlottige afloop brengen Purcells Dido and Aeneas voor de geest – een opera die Britten ook muzikaal inspireerde. Uitgangspunt van de handeling is een bekend dramatisch motief dat we op komische wijze vinden verwerkt in Così fan tutte: de weddenschap van mannen over de trouw van vrouwen.


Alle vrouwen in Rome blijken ontrouw met uitzondering van Lucretia. Zij is de echtgenote van Collatinus. Tarquinius, zoon van de Etruskische koning en troonopvolger, twijfelt aan Lucretia’s standvastigheid en besluit de proef op de som te nemen. Hij misbruikt zijn macht om, in afwezigheid van Collatinus, toegang te krijgen tot haar woning waar hij haar overmeestert en verkracht. Lucretia weigert in schande verder te leven.

Naar analogie met de klassieke tragedie wordt het verhaal becommentarieerd door het koor – hier opgesplitst als ‘Male Chorus’ en ‘Female Chorus’. De componist voorziet hierdoor de thema’s van afgunst, machtswellust en mannelijk geweld van filosofische en ethische bespiegelingen.

In de uitgepuurde en abstracte productie van Carlos Wagner worden alle personages archetypes en worden bij Brittens christelijke duiding van de antieke stof ook de nodige vraagtekens geplaatst.

Originele productie : Operastudio Vlaanderen

Ontdek het team

Elgar Howarth
Carlos Wagner
Yves Saelens
Anja Van Engeland

Verwittig mij

Laat je e-mailadres hier achter en we herinneren je via e-mail wanneer de ticketverkoop voor deze productie van start gaat.