Coming of age in de opera ***

“De visuele signatuur is er een van pubers die de tragiek van het leven al aanvoelen zonder die te kunnen doorgronden. Een treffend beeld is dat het speelgoed uit hun kindertijd nog niet is opgeborgen, maar ondertussen wel stof begint te vergaren.”

“Voor Bösch is ‘Idomeneo’ eigenlijk een coming of age-verhaal. Aan het idee van de stap richting volwassenwording verbindt de Duitse regisseur het uniforme idioom van een duistere tekenfilm, waarin de adolescent de macabere motieven die zich in werkelijkheid manifesteren zodanig verwerkt dat hij/zij er mee om kan gaan. Dat brengt logischerwijs een psychologische vereenvoudiging van het libretto met zich mee, maar dat stoort niet.”

Coming of age in de opera

Mozarts 'Idomeneo' vol vaart en scherpte

“De productie van David Bösch was al eerder te zien in Basel en je begrijpt waarom de Vlaamse Opera die overnam. Regisseur Bösch begint charmant en inventief (...) De lichtheid die in de eerste minuten wordt gesuggereerd, blijft niet. Bösch houdt vast aan zijn kinderlijke verbeeldingskracht – een papieren reuzeninktvis met nare oogjes is het mensvretende zeemonster – maar benadrukt ook de duistere kant van het verhaal.”

“De muzikale leiding van Paul McCreesh is een van de grote troeven van deze productie. Hij dirigeert met vaart, scherpte, reliëf en adem, gunt zangers de ruimte en boetseert in talrijke prachtaria’s orkestraal elegant om de stemmen heen. (...) De Vlaamse Opera, minder bemiddeld dan de Munt in Brussel en de Nationale Opera in Amsterdam, stelde ook een uitstekende (dubbele) cast samen met veelal jonge zangers.”

Lees meer

Door de ogen van een koningskind

“Het begin van 'Idomeneo' is veelbelovend. Op de tonen van de prachtige ouverture worden de personages in leuke kindertekeningen op een groot scherm geprojecteerd. De attributen op het podium zijn ook in kinderformaat. Alsof de Duitse regisseur David Bösch er geen twijfel wil over laten bestaan. 'Idomeneo' is een verhaal over een problematische vader-zoonrelatie.”

“Muzikaal is 'Idomeneo' een festijn, dankzij de stevige hand van dirigent Paul McCreesh. Ook de stemmen zijn stuk voor stuk hemels mooi. Bösch toont bovendien dat hij een geweldige acteursregisseur is. Van de psychopatische Elektra, op de première zaterdag gespeeld door de Italiaanse Serena Farnocchia, zou je echt schrik krijgen. (...) Renata Pokupic doet het prima. Hetzelfde geldt voor Roberto Saccà die een erg doorleefde Idomeneo neerzet. En dan is er nog Ana Quintans die zo breekbaar en zo charmant de Trojaanse prinses Ilia vertolkt. Echt prachtig.”

Lees meer

Naïeve prinsen en zwartgallige doodstaferelen ***

“'Idomeneo' is een absoluut meesterwerk, vooral omdat het op volstrekt nieuwsoortige wijze de Italiaanse opera seria mengt met Franse invloeden en een haast romantische orkestrale kleur.”

“In de uitstekende zangerscast vinden twee heldere, jonge stemmen, Renata Pokupi¿ en Ana Quintans als het prinsenpaar Idamante en Ilia (...) Roberto Saccà zet een tegelijk erg mannelijke en getormenteerde Idomeneo neer, waarbij hij de lichte patina die zijn stem begint te vertonen handig inzet om een sterkere expressie te bereiken.”

Lees meer

Mozart in woelig water ***

Idomeneo is geen opera van stille waters, diepe gronden. Mozart laat de zee kolken en de golven tempeesten. De windmachine in het orkest doet overuren en de stormen razen ook in de ziel van de personages. Op de achtergrond is er de schim van Neptunus, toornige god van de zee. Een dreiging die bij Opera Vlaanderen de vorm aanneemt van een veelarmig monster, dat geeft en neemt zoals we dat van onbarmhartige oceanen weten. Als er een kind kopje-onder gaat, beseffen we meteen: dit verhaal zal gaan over het afscheid van onschuld en van de jeugd.”

“​Dirigent Paul McCreesh heeft oog voor de grote veelkleurige rijkdom die Mozart verpakte in een eenvoudige vorm, en blinkt ook uit in precieze timing. Idomeneo, ‘in kracht aan een vlam gelijk’ zoals hij in de Ilias getypeerd wordt, vindt een dankbare vertolker in de Italiaans-Duitse krachtpatser Roberto Saccà. Serena Farnoccia (Elettra) schittert als de furie van dienst. Maar dé Mozartstem om bij weg te smelten, is die van de Portugese sopraan Ana Quintans (Ilia): licht, verfijnd en loepzuiver maar ook uiterst breekbaar in de momenten van prille verliefdheid.”

Lees meer

Terug