"'Ravel' van Ballet Vlaanderen is haast te mooi"

“Dan haken alle componenten wél in elkaar en ontstaan er ingenieus gecomponeerde dansportretten van (het verlangen naar) de verstrengeling tussen twee mensen. De virtuositeit waarmee deze dansers Cherkaoui's danstaal uitvoeren, is ontroerend. En de subtiliteit waarmee Cherkaoui deze dansers uittilt boven de anonimiteit en hun persoonlijkheid aanzet, is even indrukwekkend.”

“De openingsscène - gespeeld in een doorschijnende cilinder - is een van de allermooiste scènes van de avond. Ook erg geslaagd is de haast feërieke vrolijkheid van de scène waarin als Fabiola's uitgedoste ballerina's over de scène dartelen. Verbruggen is een kind van het klassieke ballet en zet dan ook volop op die dansvorm in maar zet tegelijkertijd de bewegingen veel strakker - haast staccato - aan. Dat zorgt voor een pittig contrast met Cherkaoui's taal en voegt ook spitsheid, frivoliteit en speelsheid aan de choreografie toe.”

“Ravel toont alvast dat Ballet Vlaanderen het talent én, dankzij Cherkaoui, het ambitieuze artistieke leiderschap heeft om uit te groeien tot een van de meest eigenzinnige balletgezelschappen in Europa.”

Lees meer

"Hedendaags ballet in het museum"

“Het begin is ijzersterk. Stoelen aan de kant, alsof de dansers klaar zijn om naar de voorstelling te gaan kijken. Die dubbele bodem verdwijnt nooit helemaal. ‘Exhibition’ laat zich bekijken als een theatervoorstelling waarbij de tekst is vervangen door dans. Het verhaal slorpt je op, de choreografie sleept je mee. Cherkaoui is een meester van het detail en het raffinement, tot in de kostuums toe. Van ‘Exhibition’ mag je ongestoord genieten omdat het simpelweg mooi is.

“Verbruggen liet zich door het koningspaar inspireren. Maar dan losjes. Want je moet het weten om het te zien. Je ziet vooral een creatieve, zinneprikkelende choreografie waarin om de liefde wordt gedanst. Tussen de koning en de koningin, tussen de koningin en haar in het zwart geklede alter ego. Op zoek naar troost en hereniging. Meer sfeer dan verhaal, prachtig en sierlijk uitgebeeld.”

“55 jaar later heeft de choreografie niets van zijn kracht en glans verloren. Een spot op Wim Vanlessen. Enkel zijn handen in beeld. Hij danst op een ronde tafel. Aan de kant stoelen, die van ‘Exhibition’, met toekijkende dansers. Geen vrouwen, enkel mannen. Ontbloot bovenlijf, zwarte broek. Crescendo met de muziek zoeken steeds meer dansers Vanlessen op. Hij danst majestueus als een keizer die aanbeden wordt door zijn onderdanen. Het is de triomf van de lichamelijke beheersing, de verleiding en de uithouding.”

“Er was wat twijfel links en rechts of de dansers van het ballet de scheut hedendaagsheid van de nieuwe bazen wel zouden kunnen verteren. De eerste voorstelling ‘Cherkaoui/Manen’ in oktober liet het beste vermoeden. Na ‘Ravel’ mogen de twijfels weg. Ballet Vlaanderen heeft nog een reden van bestaan.”

Lees meer

Journaal-reportage rond 'Boléro'
Reportage + interview Jeroen Verbruggen in De Zevende Dag

"De zevende dag" ging kijken naar een repetitie in Antwerpen. Daarnaast gaf choreograaf Jeroen Verbruggen meer uitleg in de studio van "De zevende dag".

Bekijk de reportage

"Fabiola danst" - interview met Jeroen Verbruggen

Als choreograaf heeft Jeroen Verbruggen een voorliefde voor verhalen over opgroeien en puberteit. De laatste biografie over koningin Fabiola, Een meisje van 80 jaar, past dan ook volledig in zijn kraam. “Ravel zei zelf dat zijn Pavane niet gaat over een dode prinses, maar over een levende die afstand doet van haar prinsessenleven om op te kunnen groeien. De titel van het tweede stuk, Moeder de Gans, verwijst naar Fabiola als 'moeder der Belgen' maar ook naar het sprookjesboek dat ze schreef. Dat boek uit 1961 bevat twaalf sprookjes, waarvan het vijfde, De Indische Waterlelies, in de Efteling is uitgebeeld. Fabiola was een dame met fantasie. In Ma Mère l'Oye komt haar hoop haar overleden echtgenoot terug te zien tot uiting.”

De spirituele liefde tussen het koningspaar is een diepere laag in de choreografie. “Hun liefde was een sprookje. Fabiola schopte het van burgermeisje tot koningin. Ik denk dat ze zich inbeeldde dat Boudewijn er na zijn dood nog was. Zij zag hem niet meer, maar kon hem spiritueel nog voelen. Die spirituele liefde, die hun persoonlijke verhaal overstijgt, is het hoofdthema in het werk”, aldus Verbruggen. De spirituele liefde komt ook tot uiting in de kostuums van de hand van Tim van Steenbergen.

"Dansen op de liefde van Fabiola" - interview met Jeroen Verbruggen

Verbruggen is een choreograaf die precies in zijn hoofd heeft hoe een creatie er moet uitzien. 'Het zijn haast fotografische beelden. Ik sta zeker open voor suggesties van de dansers. Maar ze moeten wel stroken met mijn ideeën. Samen komen we er dan wel uit.'

De discussie over waar het ballet eindigt en de hedendaagse dans begint, is voor Verbruggen niet relevant. 'Ik heb een klassieke background. Maar in Monte Carlo heb ik klassiek, modern en hedendaags gedanst. Door elkaar. Waarom moet alles in een doos worden gestopt? Ik ben mijn eigen danstaal nog aan het ontwikkelen. Als ik die discussies hoor, denk ik vaak: Jongens, hou toch op. Het is allemaal dans. Of die voet helemaal gestrekt is of maar half, dat maakt echt niet uit.'

Lees meer

"Dans mag niet bang zijn voor humor" - interview met Jeroen Verbruggen

“Ik ben niet vies van kitsch. Als kind stak ik met mijn Barbiepoppen, auto’s en een zaklamp hele shows in elkaar. Ik danste ook in de Samsonshows en als choreograaf flirt ik graag met de grens tussen kunst en kitsch. Ik ben graag rebels en maak choreografieën met veel visuele effecten.”

“Ravel schrijft geschiedenis omdat de Boléro weer in België te zien zal zijn, 55 jaar na de première in De Munt. Bovendien verenigt het programma drie dansstijlen die elk op hun manier vertrekken vanuit het klassieke ballet. Tim Van Steenbergen ontwerpt de kostuums en het decor. Dat wordt een cirkel, de basisvorm van Maurice Béjarts (Fransman die een legendarische choreografie op de Boléro maakte, nvdr.) rituele ode aan de mens. De cirkel symboliseert hoe leven en dood in elkaar opgaan. Net als kitsch en kunst, of humor en ernst. Dans moet niet grappig zijn, maar mag ook niet bang zijn van humor.”

"Het is een ware uitputtingsslag" - interview met Wim Vanlessen

“Je moet dansen in opperste concentratie, want je loopt er makkelijk in verloren” - fysiek is de Boléro niet min. Minutenlang wipt hij op en neer, pijnlijk voor de enkels. “Op een gegeven moment zijn je benen helemaal verzuurd, en dan moet je nog springen en dansen op één been.” Maar: op die tafel dansen is ook de grote droom die uitkomt.

“Ballet Vlaanderen brengt gelukkig wel de alombekende Boléro, als afsluiter van een drieluik van Maurice Ravel (zie kader). Dat is best bijzonder, want het Béjart Ballet Lausanne is heel spaarzaam met de erfenis van zijn oprichter. Zelden worden de rechten van zijn balletten vrijgegeven, Lausanne beslist zelf wie op de tafel mag. Het is dan ook de eerste keer dat Ballet Vlaanderen de Boléro danst. Vanlessen: “Sommige compagnies wachten wel twintig jaar. Het is best exclusief en een hele eer. De mensen die deze rol gedanst hebben, betekenen echt iets.”

Vanlessen: “Iedereen die met dans bezig is, werd beïnvloed door Béjart. De perfectie in zijn lijnen vind ik bewonderenswaardig, helaas zie je dat weinig vandaag. Maar net die geschoolde vernieuwing maakt zijn stukken tijdloos.”

Lees meer

Radio-reportage in de Balletstudio's

Sidi Larbi Cherkaoui, artistiek leider én choreograaf van 1 van de drie delen, leidt Joris Vergeyle van Radio 1 in "De ochtend" rond langs de studio’s en de ateliers.

Beluister de reportage

"Maurice Béjarts "Boléro" opnieuw te zien in België"

“De choreografie van Maurice Béjart op Maurice Ravels "Boléro" staat 55 jaar na de première in de Muntschouwburg in Brussel nog steeds op het repertoire van het Béjart Ballet Lausanne. Het gebeurt zelden dat een ander gezelschap de choreografie mag dansen. Uitzonderlijk valt die eer toch te beurt aan Ballet Vlaanderen.”

Lees meer

Terug