"Romeinen met een cowboyhoed"

“Barokopera saai? Niet in handen van regisseur Mariame Clément en haar decor- en kostuumontwerpster Julia Hansen (...) Agrippina (1709) met Ann Hallenberg in de titelrol ging al in 2012 in Gent in première, maar laat dat er u niet van weerhouden alsnog een van de hernemingen in Antwerpen mee te pikken. Deze Händel - vier en een half uur, inclusief twee pauzes - is een van de beste producties die de afgelopen seizoenen bij Opera Vlaanderen te zien was.”

“De dikste pluim mag Ann Hallenberg op haar hoed steken. Niet alleen zingt de Zweedse mezzosopraan uitmuntend, ze zet ook met verve de feeks neer die geen list uit de weg gaat om haar zoon Nero op de troon van haar man, keizer Claudio, te krijgen. In haar entourage krijgt ze het beste weerwerk van de Britse contratenor Tim Mead in de rol van Ottone. Ook muzikaal staat de productie stevig overeind. Opera Vlaanderen heeft dan wel niet de middelen om een extern barokensemble te engageren, het bracht een deel van de eigen orkestleden wel samen onder de hoede van Stefano Montanari. In Agrippina ontpopt de excentrieke barokspecialist zich tot dirigent, wat hem er niet van weerhoudt regelmatig zelf de viool ter hand te nemen.”

“Probeer dus af en toe ook eens in de orkestbak te kijken, ook al komt u ogen tekort voor wat er zich afspeelt óp het podium. Inclusief een begingeneriek wordt de productie geïntroduceerd als een spannende familiesoap à la Dallas of Dynasty. Beeldschermen transformeren dit verhaal uit de eerste eeuw na Christus naar een wolkenkrabber in het Amerika van de jaren tachtig. De sfeerzetting in Agrippina is fenomenaal. Meubels zijn van glas en chroom, ‐ kleren in pasteltinten en met schoudervullingen, en de badkuip is van roze marmer: allemaal oh so eighties. En elke gelegenheid is goed om te toosten met whisky, uiteraard in een kristallen glas.”

"4,5 uur opera en toch niet langdradig"

“Wie durft nog te zeggen dat barokopera's langdradig zijn? Met de herneming van Händels Agrippina dient Opera Vlaanderen de critici van antwoord. Het decor verandert vaak, de originele videobeelden ondersteunen het verhaal en hoewel de opera 4,5 uur duurt, verveelt de luisteraar zich nooit en krijgt hij tal van heerlijke aria's.”

“Het Frans-Duitse duo Mariame Clément (regie) en Julia Hansen (decor en kostuums) liet zich inspireren door de soap Dallas. Ze verplaatsten het antieke verhaal van Rome naar Dallas, zowel in de wolkenkrabber van multinational als op de Southfork-ranch.”

“Ensceneringen van barokopera's zijn in traditionele operahuizen een probleem. Voor een historische uitvoering op oude instrumenten zou je een gespecialiseerd ensemble moeten engageren, maar dan zit het operaorkest weken zonder werk. In Antwerpen kozen ze voor het huisorkest aangevuld met enkele oude instrumenten. Onder de leiding van de Italiaan Stefano Montanari speelde het orkest gewoonweg schitterend, luisteraars beseften haast niet dat er moderne instrumenten gebruikt werden. Voeg daar de goede solisten bij, zoals de bekende Zweedse sopraan Ann Hallenberg in de titelrol, en je krijgt wat je hoopt: een meeslepende avond.”

"Een opera die je (niet) moet zien"

“Ten volle genieten van een opera als je niet of nauwelijks ziet? Opera Vlaanderen vond dat het beter kon. En dus krijgen mensen met een visuele beperking vanavond via een hoofdtelefoon te horen wat er op het podium gebeurt. 'Audiodescriptie', heet dat dan. Alles wordt ook live ingefluisterd, dus geen saai bandje dat meeloopt met de voorstelling. Er wordt ook nooit iets gezegd als de acteurs aan 't zingen zijn. Kwestie van de muziekbeleving niet te verstoren.”

Lees meer

"Mensen met visuele beperking kunnen opera volgen bij Opera Antwerpen"

“Opera Antwerpen experimenteert met audiodescriptie. Een vijftigtal mensen met een visuele beperking woont dinsdagavond Händels ‘Agrippina’ bij met een hoofdtelefoon.”

““Het is voor het eerst dat een operavoorstelling zo wordt gebracht”, vertelt woordvoerder Wilfried Eetezonne. “Tot hiertoe kregen mensen met een visuele beperking vooraf een inleiding. Ditmaal kregen ze tijdens de voorstelling via een hoofdtelefoon meer uitleg.” Opera Vlaanderen bekijkt of dit vaker kan worden gedaan.”

Lees meer

"Agrippina, politieke soap in het oude Rome" ★★★★

“Opera Vlaanderen herneemt de bijzonder amusante en zelfs leerzame productie die de Franse regisseuse Mariame Clément maakte van Haendels Agrippina. Het komt niet zo vaak voor maar de reprise is op vele vlakken beter dan de eerste reeks.”

“Dat alles zorgt voor een opmerkelijk – en in opera tamelijk zeldzaam – evenwicht tussen genoeglijk entertainment, intelligente interpretatie en onopdringerige moraal, die Haendel zelf zeker zou geapprecieerd hebben.”

“(...) dirigent Stefano Molinari, die niet alleen de partituur met grote toon, aanstekelijk enthousiasme en veel nuance en fantasie dient maar ook zelf af en toe de viool ter hand neemt om avontuurlijk te improviseren. Dat is – ook door het altijd aanwezige risico – opwindend, net zoals een opvoering onder de componist moet geweest zijn.”

“Emotie en fantasie ook te over bij de zangers. Ann Hallenberg blijft als Agrippina de met gemak tussen leugen en bedrog switchende bitch maar ook de ouder wordende vrouw en moeder die bezorgd is om haar decorum en nalatenschap. Als zangeres is zij nog gegroeid en beheerst ze zonder moeite het podium”

Lees meer

"Stairway to Händel"

“Niets wijst erop dat deze man een van ’s werelds grootste experts is van 17de- en 18de-eeuwse vioolmuziek. Als kind speelde de Italiaan piano, maar luisterde hij naar rock. Net als de meeste van zijn generatiegenoten. “Ik ben opgegroeid met The Wall van Pink Floyd, Led Zeppelin, later ook Queen, Genesis en zelfs Metallica en Iron Maiden”, vertelt Stefano Montanari.”

“Händels Agrippina is de eerste barokopera die Montanari dirigeert, een stuk over machtszucht en intriges. (...) Het verhaal van Agrippina is puur drama, maar daarbinnen is ze op zoek gegaan naar humoristische elementen. Volgens mij is het de perfecte opstap voor jonge mensen om klassieke muziek te ontdekken, ook als ze er helemaal niet mee vertrouwd zijn.”

“Muziek is muziek, ritme is ritme. Wanneer ik iets van Henry Purcell speel, voel ik de wortels van de Britse pop- en rockmuziek. In Dido en Aeneas zitten aria’s die klinken als Engelse ballades. In de barokdans zit het begin van jazz en blues, maar ook rock en heavy metal, zeker op het vlak van de ritmesectie.”

Lees meer

(...) Dat alles zorgt voor een opmerkelijk - en in opera tamelijk zeldzaam - evenwicht tussen genoeglijk entertainment, intelligente interpretatie en onopdringerige moraal, die Händel zelf zeker zou geapprecieerd hebben

Terwijl veel moderne make-overs van barokopera gratuit en gecontesteerd zijn, is de transfer van het 18de-eeuwse Venetië naar Dynasty en Dallas zo meesterlijk geslaagd dat het een inspanning vergt om je te realiseren dat je naar materiaal zit te kijken dat geen 20 maar 300 jaar - in feite zelfs twee millennia - oud is

Terug